خبر جدید

بنده ،مطلب پستم را بدلیل سهل انگاری مدیریت وبلاگ و ناتوانی در حفاظت ازنوشته ها در مقابل هر گونه تغییر و دستبرد  و عدم رعایت اخلاق در وبلاگ گروهی  ، حذف میکنم .

مطلبی که از سوی نویسنده ای نوشته  می شود مسئولیت آن هم با خود نویسنده است، واین در حالی است که هیچ گونه بی نزاکتی هم در نوشتن آن صورت نگرفته بود.

مطلب را در نظرات قرار میدهم ،تا دوستان خود در مورد آن  قضاوت کنند.

احمد فواد راسخ

Happy valentaine ,s day

امروز، دوشنبه هم در فرهنگ پارسی قدیم روز  عشق نامیده شده .پس اگر قبلا فرصت نشد،  به عزیزان تان اين روز را تبريك بگوييد، فرصت را از دست ندهيد، حتي با  یک تک زنگ ناقابل یا یک پیام کوتاه بدون متن.

صبر خدا

                                               

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
همان يك لحظه ي اول،كه اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان،
جهان را با همه زيبايي و زشتي، بروي يكدگر ويرانه مي كردم.

 

عجب صبري خدا دارد!
 اگر من جاي او بودم
كه در همسايه ي صدها گرسنه،چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم،
نخستين نعره ي مستانه را خاموش آن دم،بر لب پيمانه مي كردم.
 
عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان،ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين،
زمين و آسمان را واژگون مستانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذيرفتم،نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز کرده،

پاره پاره درکف زاهد نمايان،سبحه ی صد دانه می کردم.

 

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان،
هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو،آواره و ديوانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان،
سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
به عرش كبريايي،با همه صبر خدايي،تا كه مي ديدم عزيز نا بجايي،ناز بر يك نا روا گرديده خواري مي فروشد،
گردش اين چرخ را وارونه،بي صبرانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد!
اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم مشوش عارف و عامي،زبرق فتنه ي اين علم عالم سوز مردم كش،
به جز انديشه ي عشق و وفا،معدوم هر فكري،در اين دنياي پر افسانه مي كردم.

عجب صبري خدا دارد!
چرا من جاي او باشم؟
همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتكاريهاي اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جاي او چو بودم،يك نفس كي عادلانه سازشي،
با جاهل و فرزانه مي كردم؟

                                     عجب صبری خدا دارد!

                                                                  عجب صبری خدا دارد!

 

                                                                                                               معینی کرمانشاهی

شهيد سيدعالم حسيني

بسمه‌تعالي

 

امروز سالروز شهادت بزرگ‌مردي است از خاندان نبوي، چهره‌اي كه كمتر از وي ياد ‌مي‌كنند، اما وي از جمله شخصيت‌هاي برجسته‌ي افغانستان بود. مردي كه با خون پاكش همچون ساير شهيدان راه آزادي افغانستان، خاك وطن را تبرك كرد. مردي كه نه تنها يك مبارز بلكه اسطوره‌اي بود از تقوا و پرهيزكاري.

شهيد سيدعالم حسيني اسعدآبادي درسال 1339 در ولايت هرات چشم به جهان گشود و تحصيلات خود را در مدرسه‌ي علميه فخرالمدارس با رتبه اول در هرات به اتمام رساند، وي از همان اوايل نوجواني و جواني به مبارزه با ظلم و استبداد پرداخت و در جريان قيام 24 حوت 1357 تلاشهاي فراواني نمود و پس از حمله روسها به كشور و اشغال آن، از نخستين كساني بود كه به صف مبارزان شتافت و سرانجام در تاريخ 26 دلو 1364 در قريه موسي‌آباد همراه با 13 تن از يارانش در نبردي عليه روسهاي متجاوز جام شهادت را نوشيد. از وي يك پسر 6 ماهه برجاي مانده بود كه وي هم خدمتگزار مردم بود و در جريان ناآرامي‌هاي داخل افغانستان در سالهاي اخير او نيز به شهادت رسيد.

شهيد سيدعالم اسارت را ننگ مي‌دانست و خفتن را مرگ و شهادت را آزادي و مدام جوانان را به تحصيل علم و كسب معرفت ديني توصيه مي‌نمود. دوستان و آشنايان وي را شخصيتي خارق‌العاده و داراي نبوغ فكري مي‌دانند كه متأسفانه مبارزات و عشق فراوان وي به وطن مجالي براي شكوفايي‌اش نگذاشت. وي همچنين از جمله قاريان شهر هرات بود كه صداي دلنشينش قلبهاي بسياري از جوانان آن زمان را سمت و سويي معنوي مي‌بخشيد.

                                                                              روحش شاد باد

                                                                  

نکته

آن هنگام که تاب زیستن در خلوت دل از کف دهید ، زندگانی در لبهایتان جاری شود . و صدا ، موسیقی دلنوازی است که بدان ، اوقات گذرانید و دل ، خوش دارید .اما به ترنم این گفتار نیمی ازاندیشه تان معصومانه مقتول گردد . که تفکر ، شاهین ملکوت است و در قفس کلام ، بالهای خود را شاید که بگشاید ، اما پرواز نتواند.

                                                     جبران خلیل جبران

                                                           

ضرب المثل

ضرب المثلهایی از سراسر دنیا:

انگلیسی: طمع به همه چیز، از دست دادن همه چیز است.
ترکی: پایان جدایی ملاقات مجدد است.
عربی: هیچ کس را وادار به دو کار نکن، جنگیدن و زن گرفتن.
تازی: پرده اشک را با سوالات پاره کن!
انگلیسی: ضربات کوچک درختان بزرگ را از پای در می آورند.
ایتالیایی: معنی همه چیز دانستن هیچ ندانستن است.
تازی: مشورت با کسی کن که تو را به گریه می اندازد نه با کسی که تو را می خنداند.
روسی: برای کسی که شکمش خالی است، هر نوع باری سنگین است.
ژاپنی: «ملاقات» آغاز جدایی است.
دانمارکی: وقتی که آش از آسمان می بارد گدا قاشق ندارد.
لاتین: « مردگان» بهترین مشاورانند.
لهستانی: یک دروغگو می تواند دور دنیا برود ولی نمی تواند مراجعت کند.
یونانی: همه کس قوم و خویش آدم ثروتمند است.
فارسی: پیکان از جراحت به در آید و آزار در دل بماند.
عربی: «عشق» را نمی شود با پنهان کردن پنهان کرد.
سوئدی: «مرگ» آخرین پزشک است.
آفریقایی: یک دوست خوب را با هر دو دستت نگاهدار.
فارسی: مرد حکیم خرده نگیرد بر آینه.
یونانی: یا حرفی بزن که از خاموشی بهتر باشد یا خاموش باش.
اسپانیولی: بدی اشخاص احمق، هم تراز نیکی اشخاص عاقل است.
فارسی: صدقه، راه به خانه ی صاحبش می برد.
لاتین: یگانگی هدف، دوستی ایجاد می کند..

هندی : سکوت هرگز اشتباه نمی کند  و هر چه طولانی تر باشد ، بهتر قضاوت می کند.
فارسی: «علم» از بهر دین پروردن است نه از بهر دنیا خوردن.
طبرستانی: به من رفیقی بده که با من گریه کند، دوستی که با من بخندد را خودم پیدا می کنم.
فنلاندی: همیشه کمی بترس تا هرگز محتاج نشوی زیاد بترسی.
اسلواکی: تا وقتی که «زبان» زنده است «ملّت» نمرده.
بوسنی: مرحله اول بلاهت آن است که خود را عاقل بدانیم.
لهستانی: یک کلید طلایی به هر دری می خورد.
بلژیکی: متنبه کردن بهتر از متنبه شدن است.
انگلیسی: شوهر به مرد کن نه به پول.
ایتالیائی  :عشق یعنی ترس از دست دادن تو.
لاتین : اندیشه ی گوینده از گفتارش مهم تر است.
انگلیسی: یک متر یک متر سخت است ولی یک سانت یک سانت مثل آب خوردن است.
مصری  : تندرستی ، تاجی است بر سر انسان سالم ولی هیچ کس جز یک بیمار این تاج رانمی بیند . 
ژاپنی : باید حریف را به کمک حریف دیگری بدام انداخت.
 مثل قدیمی : اگر سخن نقره است ،خاموشی طلا است.

مرثیه ای بر رویای انسانیت

حسین اعتمادی:

مخاطب اين نوشتار كساني نيستند كه مدعي‏اند با من فرهنگ مشترك دارند. آن‌هايي كه گمان ريشه‌هاي مشترك مي‌برند، نيز نيستند. روي سخن من با بازماند‌گان و ميراث‌خواران حوزه فرهنگ فارسي هم نيست. با كساني كه ادعاي هم‌كيشي مرا دارند، نيز سخن نمي‌گويم. چرا كه اگر از يك ريشه‌ايم، اگر بر يك آيين گرد آمده‌ايم و اگر حوزه مشتركي هست كه هست، آن ريشه و آيين و حوزه مشترك انسانيت است. مخاطب من پيش از مسلمان يا كافر بودن، فارسي يا عرب زبان بودن، آسيايي يا اروپايي بودن، «انسان» است. نگارنده بر اين باور است كه فقط و فقط انسان بودن، براي شنيدن و رنج كشيدن و تصديق گفته‌هايش كافي است، چه رسد به ريشه و آيين و حوزه مشترك داشتن! از اين رو من با نام انسان و براي انسان و بر اساس عزت و كرامت انساني سخن مي‌گويم. چرا كه خداوند سبحان عزت و كرامت انساني را در يكايك ما به وديعه گذاشته است.
زماني كه مشغول گذراندن دوره پيش‌دانشگاهي بودم، معلم روان‏شناسي چند جلسه‌اي را در مورد روش‌هاي شكنجه سخن مي‌گفت. روزي وارد كلاس شد و با خط درشت كلمه «تحقير» را روي تابلو نوشت. سپس رو به كلاس كرد و گفت ”در كلاس دانش‌آموز افغانی داريم؟“ من دست خود را بلند كردم.
و ادامه داد ”علي‏رغم مشكلات زيادي كه مهاجرين افغانی در ايران دارند، در مقايسه با افغانستان به‌ نظر مي‌رسد شرايط بهتري را داشته باشند، دست كم در زمينه ادامه تحصيل، علاوه بر آن مجبور نشدند كه در اردوگاه‌ها ساكن شوند، ولي چرا از لحاظ روحي و رواني وضعيت نامناسبي دارند؟ “
و خود معلم جواب داد ”در زندان‌ها و شكنجه‌گاه‌ها آخرين و بدترين راه آزار و اذيت مجرمين براي اعتراف گرفتن از آن‌ها، تحقير و توهين است. تا شخصيت آن‌ها را خورد كرده و غرور آن‌ها را جريحه‌دار بسازند و از اين راه مقاومت آن‌ها را بشكنند! و متاسفانه ما سال‌هاست كه در رسانه‌ها و ... دست به تحقير و توهين مهاجرين افغانی مي‌زنيم.“... و من در جايي زندگي مي‌كنم كه كلمه افغانی يك ناسزاست، يك فحش است. در دايرة المعارف اين مردم افغانی به‌ معني كارگر پست، گرسنه فقير و در بهترين حالت، پركار كم ‌توقع ـ از سر ترحم ـ ترجمه شده است.
اينجا و شايد هركجاي اين ناكجاآباد گيتي، من به جرم افغانی بودن محكوم شده‌ام! ساده‌تر بگويم من محكومم نه به ‌خاطر آنچه انجام داده‌ام، بلكه به خاطر آنچه كه هستم! مردم من، نه پاي رفتن دارند و نه جاي ماندن، آنها حيران از بودن خويش‌اند. زندگي و حق حيات كه موهبتي الهي است، براي اين مردم حكم كالاي قاچاق را دارد، نفس كشيدن اين مردم غيرقانوني است. نفسِ بودن‏ براي آنها مسئله است.
شايد مردم مرا و مرا، در نقطه صفر مرزي ايران و افغانستان و يا هر نقطه صفر ديگري ديده باشيد! دسته‌اي خوشحال به سوي ايران مي‌آيند و دسته‌اي خوشحال‌تر سوي افغانستان مي‌روند. اين خوش‏حالي صد بار غمناك‌تر از غم، حكايت از اين دارد كه نه در افغانستان جاي ماندن است و نه در ايران فرصت بودن! گروهي به اميد رهايي از تحقير و توهين از ايران به آنسوي مرز مي‌روند و گروهي به اميد رهايي از فقر و فلاكت رنجبار افغانستان، به اينسوي مرز مي‌آيند و هر دو گروه خوب مي‌دانند كه در اين دور باطل تسلسل، بر سراب فرداي بهتر مي‌خندند!
شايد مردم مرا و مرا در نفس گرم جاده ديده باشيد! بدون جايي براي بازگشت، با چشماني كم سو و موهايي ژوليده، گونه‌هايي برآ‌مده و دستاني زمخت و پينه‌ بسته.
من افغانی‌ام، محكوم جبر تاريخ! نمي‏خواهم به افغانی بودن خود افتخار كنم، چرا كه به گمانم هيچ افتخاري ندارد، همانطور كه اروپايي، آمريكايي يا از هر كجاي ديگر بودن، افتخاري ندارد. افغانی بودن من يك اتفاق ساده است، به همان ساد‌گي كه مي‌توانستم يك آمريكايي باشم، يا يك عرب يا يك ايراني كه معده‌اش از نفت لبريز است، امكان داشت چاه نفت آنها در حياط خانه من باشد، يا حياط خانه من كنار چاه نفت آنها!
ولي همين اتفاق ساده آنقدر مهم است كه من حالا افغانی‌ام و او افغانی نيست! من آواره‌ام و او صاحب‏خانه، زمين ارث پدري اوست و آسمان هم سهم هميشگي اش. و در يك جمله، حالا او هست و من نيستم!
خواستم بگويم پس انسانيت چه مي‌شود؟ مگر نه‌ اينكه ما نيز انسانيم؟ (بماند اي...)
به نقل از سایت زندگی

اطلاعیه

اطلاعیه

به اطلاع دوستان دانشجو می رساند، که دفتر نمایندگی سازمان ملل در امور پناهندگان مشهد در ترم جاری از بین دانشجویان افغانستانی مقطع کارشناسی جهت اعطای کمک هزینه تحصیلی دافی ثبت نام به عمل می آورد.

مدارک لازم:

         - یک قطعه عکس

         - کپی کارت دانشجویی

         - کپی کارت اقامتی

         - گواهی اشتغال به تحصیل

         - آخرین کارنامه تحصیلی

         - برگه انتخاب واحد ترم جاری

         - کپی دیپلم

برای هماهنگی و کسب اطلاعات بیشتر می توانید با شماره تلفن [phone] ،خانم نیک پرور تماس حاصل فرمایید.

 

سخنان برگزیده از زبان حکیم مشرق زمین

سخنان برگزیده از زبان حکیم مشرق زمین سید جمال الدین افغانی

۱- آزادی فکری و بیان گرفته می شود و داده نمی شود، آزادی و استقلال وطن به گفتار حاصل نمی گردد.

۲- چشم انسان کور باشد بهتر است از اینکه بینش و طرز فکر او کور گردد.

۳- علم دارای پوست و مغز است کسیکه به پوست اکتفا می ورزد در دریای بیکران غرق گشته.

۴- بهترین رنگ بیرق آزادی خون مجاهدین قهرمان است.

۵- آزادی خواهی یک آرزو است تحصیل آن کار و پیکار می خواهد و انسان را وادار به پذیرش قربانی و ایثار و قبول خطرها و مشکلات می گرداند.

۶- اعتماد مظلوم بر وعده های ظالم کشنده تر از توپ و شمشیر است.