بهار وطن
آسمان عشق مي بارد ، شور مي پاشد و بهاري زيبا رابه ارمغا ن مي آورد.
قصه هاي زندگي را از سر مي گيريم ودل رابه همين كه داريم و هر كجا كه هستيم خوش مي كنيم.
بي خبر از مادري كه سالها ست ما و پدرانمان رهایش كرده ،
و بسوي آرامشي كه هيچ وقت نيافتيم روانه شديم.
قصه هاي طويلش و نام شكيلش را دركجاي دلمان يا ذهنمان سپرديم؟
آيا نسل ما مي داند مادري كه در كنار ش بهار را نديديم چقدر زيباست؟
پدرم گفت: پرچم زخم خورده و خاك خورده را در مزار شريف برافراشتن همراه مردمان پاكدل و تنهايمان در وطن چه لذتي دارد . لذتي كه من و شايد نسل من هيچ وقت نچشيديم.
و شايد فرزندانمان نيز هيچ وقت طعم تعلق را نچشند .وچه زيبا مي نويسد، شاعر:
" روز نوروز است خداجان ژنده بالا مي شود از كرامات سخي جان كور بينا مي شود "
دوست دارم آزادانه فرياد سر دهم كه، اي مادر! حسرت بودن در پيش تو را به گور خواهم برد..
زيرا مردمي كه با تمام ذلت ها در كنارت دليرانه جنگيدند .
شايد من و فرزندان من را كه از تو هيچ ، جز لهجه شيرين نمي دانيم را فرزندت نخوانند،
حق دارند .شايد غريبه اي بيش نباشيم.ولي تو بدان كه، پدرم خطاطچيره دست بود .
نا مت را در دلم چنان حك كرد كه ،از فراز ازليت تا اعماق ابديت عاشقانه دوستت خواهم داشت .
ودر هر كجاي دنيا خود را فرزند تو خواهم خواند .و بهار را با آرزوي آزادگي براي تو، آغاز خواهم كرد..
+ نوشته شده توسط ليلا قندهاری در چهارشنبه 7 فروردین1387 و ساعت
11:26 |
