
شتابان برای عدالت. هراسان در اندیشه مرگ و آخرت. رها و بی تعلق به دنیا. جسور در ابراز حق و اصرار بر آن. پناهگاه و حافظ حرمت افراد. بنده پاک خدا. دشمن کاهلی. آموزگار چگونه زیستن... چقدر باید نوشت و باز نوشت تا عاقبت تسلیم این اعتراف شویم که هنوز علی را نشناخته ایم؟
نهج البلاغه به عنوان یکی از مهمترین و معتبرترین اسناد مکتوب در مورد امام علی(ع)است.
بعضی جاهای این کتاب باعث تحسین آدم می شود، بعضی جاها آدم را به فکر فرو می برد، بعضی جاها آدم را بلافاصله به ورطه شبیه سازی فراتاریخی می کشاند، بعضی جاها آدم را با عمق رنج های یک مرد بزرگتر از دیگر مردان عصر و تاریخ خود همنوا می سازد ... و بعضی جاهای این کتاب از فرط حیرت و عمق معنا اشک را به چشم آدم می آورد. نامه 25 امام که خطاب به مأموران جمع آوری زکات است، یکی از نمونه های این مورد آخر است.
به طور خلاصه، این نامه توصیه هایی است که ایشان درباره نحوه رفتار با مردم به مأموران جمع آوری زکات کرده اند. بی نظیر است؛ خصوصا اگر به تاریخیت متن و این نکته که این حرفها برای اعراب 1400 سال پیش در آن جامعه کماکان جاهلی و توسط یکی از خود آنها زده شده، توجه کنیم. کلمه به کلمه اش بی نظیر است. اما شنیدن آن جایش دیگر برای من غیر قابل فهم است که حضرت به آن مردمان درباره نحوه رفتارشان با حیوانات هم تذکر می دهد:
" وقتی حیوانی را به عنوان زکات و مالیات گرفت، مادر را از کره اش جدا نکند و آنقدر ندوشد که به کره اش شیر کافی نرسد و سوار آنها نشود که خسته شوند و بین شتری که می دوشد یا سواری می دهد با بقیه عدالت را رعایت کند و بگذارد شتر خسته استراحت کند و با شتر مجروح و خسته که نمی تواند راه برود مدارا کند و به آنها آب بدهد و از جای خشک آنها را نبرد بلکه از کنار علفزار ببرد و به شتران ساعتها مهلت بدهد تا با آسودگی بخورند و بچرند ..."
عید سعید غدیر خم،عید اتمام نعمت و کامل شدن نبوت مبارک باد.







